منصور امان
با پیوستن شُمار بیشتری از آموزگاران در نُقاط گوناگون کشور، اعتصاب سراسری زحمتکشان فرهنگی در دومین روز خود ابعاد گُسترده تری یافت. در همان حال که رسانه های حکومتی با بایکوت خبری این اعتصاب دست در دست اُرگانهای امنیتی به رویارویی با آن رفته اند، گُزارشهای مُنتشر شُده توسط منابع مُستقل خبری، بیانگر موفقیت کامل مُعلمان در این صحنه از جدال برای صراحت بخشیدن به خواسته های خود می باشد
اعتصاب کُنندگان، در بُزُرگتری اُستانهای کشور مانند تهران، مرکزی، آذربایجان، کُردستان، خُراسان، کرمان، همدان، اصفهان، زنجان و قزوین مدارس را به حالت تعطیل درآوردند تا بدین گونه بُزُرگترین حرکت اعتراضی صنفی طی دو دهه گُذشته را سازمان داده باشند
برای دریافت ابعاد گُسترده این اعتصاب تنها نگاهی به دامنه ی شرکت در آن در شهر 12 میلیونی تهران کافی به نظر می رسد. بیش از 90 درصد آموزگاران دبیرستانها و فراتر از 70 درصد مُعلمان مدارس راهنمایی و ابتدایی، با وجود تهدیدهای مسوولان امنیتی و وحشت پراکنی عوامل آنها از طریق دستگیریهای شبانه و یورش به خانه کوشندگان این قشر، به طور مُتحد کلاسهای درس را خالی گُذاشتند
با آن که نشانه های مُعینی از عقب نشینی ظاهری حکومت در برابر خواسته های آموزگاران به چشم می خورد اما بی گُمان آثار این اعتصاب تنها با چگونگی بیلان آن در دستیابی به مُطالبات مُشخص خود، مُتمایز نمی شود. اعتصاب هماهنگ و سراسری روزهای یکشنبه و دوشنبه، تقویت پروسه سازمانیابی آموزگاران، اثبات ضرورت آن و نزدیکی بیشتر تشکُلهای موجود یا آن دسته که شکل خواهد گرفت را با خود به همراه آورده است
در مرتبه بعد، تجربه به مادیت گراییدن اعتصاب مُعلمان در سراسر کشور، دیگر کارورزان چه در بخش خصوصی و چه دولتی را نیز به سوی اشکال مُشابه تشکُل یابی و سازماندهی اعتراضات و خواسته های خود در ابعاد وسیع تر، هدایت خواهد کرد؛ همانگونه که اعتصاب کارگران شرکت واحد، زمینه مادی و روانی مُبارزه جویی جامعه ی کارورزان را فراهم آورد
با پیوستن شُمار بیشتری از آموزگاران در نُقاط گوناگون کشور، اعتصاب سراسری زحمتکشان فرهنگی در دومین روز خود ابعاد گُسترده تری یافت. در همان حال که رسانه های حکومتی با بایکوت خبری این اعتصاب دست در دست اُرگانهای امنیتی به رویارویی با آن رفته اند، گُزارشهای مُنتشر شُده توسط منابع مُستقل خبری، بیانگر موفقیت کامل مُعلمان در این صحنه از جدال برای صراحت بخشیدن به خواسته های خود می باشد
اعتصاب کُنندگان، در بُزُرگتری اُستانهای کشور مانند تهران، مرکزی، آذربایجان، کُردستان، خُراسان، کرمان، همدان، اصفهان، زنجان و قزوین مدارس را به حالت تعطیل درآوردند تا بدین گونه بُزُرگترین حرکت اعتراضی صنفی طی دو دهه گُذشته را سازمان داده باشند
برای دریافت ابعاد گُسترده این اعتصاب تنها نگاهی به دامنه ی شرکت در آن در شهر 12 میلیونی تهران کافی به نظر می رسد. بیش از 90 درصد آموزگاران دبیرستانها و فراتر از 70 درصد مُعلمان مدارس راهنمایی و ابتدایی، با وجود تهدیدهای مسوولان امنیتی و وحشت پراکنی عوامل آنها از طریق دستگیریهای شبانه و یورش به خانه کوشندگان این قشر، به طور مُتحد کلاسهای درس را خالی گُذاشتند
با آن که نشانه های مُعینی از عقب نشینی ظاهری حکومت در برابر خواسته های آموزگاران به چشم می خورد اما بی گُمان آثار این اعتصاب تنها با چگونگی بیلان آن در دستیابی به مُطالبات مُشخص خود، مُتمایز نمی شود. اعتصاب هماهنگ و سراسری روزهای یکشنبه و دوشنبه، تقویت پروسه سازمانیابی آموزگاران، اثبات ضرورت آن و نزدیکی بیشتر تشکُلهای موجود یا آن دسته که شکل خواهد گرفت را با خود به همراه آورده است
در مرتبه بعد، تجربه به مادیت گراییدن اعتصاب مُعلمان در سراسر کشور، دیگر کارورزان چه در بخش خصوصی و چه دولتی را نیز به سوی اشکال مُشابه تشکُل یابی و سازماندهی اعتراضات و خواسته های خود در ابعاد وسیع تر، هدایت خواهد کرد؛ همانگونه که اعتصاب کارگران شرکت واحد، زمینه مادی و روانی مُبارزه جویی جامعه ی کارورزان را فراهم آورد
No comments:
Post a Comment