جعفر پویه
اکنون مشخص شده است که کورسوی پدیدار شده در بن بست اتمی رژیم که باعث شد بسیاری به امید توافق به آن دل به بندند، فریبی بیش نیست. پیشنهاد توقف دو ماهه غنی سازی که از جانب لاریجانی مطرح شده بود اکنون با شرط و شروطی همراه شده است که به هیچ وجه برای طرفهای مقابل قابل پذیرش نیست
در آخرین دیدار لاریجانی و سولانا، مذاکره کننده ارشد اتحادیه اروپا، لاریجانی لیستی از شرایط را روی میز می گذارد. او این پیش شرطها را خواسته ی رژیمش برای توقف دو ماهه غنی سازی اعلام می کند: "توقف کامل روند بررسی ایران در شورای امنیت، صرفنظر کردن از اعمال تحریم علیه تهران و به رسمیت شناختن حق رژیم ایران برای داشتن تکنولوژی سوخت هستهای در خاک خود." به ظاهر لاریجانی حداقلهایی را باید در این میان مطرح می کرد اما او مواردی را در خواست کرده که کل خواسته رژیمش از طرفهای مورد مذاکره است. با توجه به این خواسته ها مشخص می شود که رژیم جمهوری اسلامی قصد کوتاه آمدن و یا رسیدن به توافق ندارد و خواهان ادامه وضعیت موجود است. وضعیتی که در یک حالت بینابینی قرار دارد و با توجه به مواضع کشورهای عضو گروه 5+1 و آمریکا و نظریات روسیه و چین، احتمال یک تصمیم قاطع همچنان در هاله ای از مه قرار دارد
اما چرا رژیم خواهان ادامه وضعیت موجود است؟ واقعیت این است که رژیم جمهوری اسلامی بیش از طرفهای خارجی خود می داند که در بین مردم ایران پایگاهی ندارد و موقعیتش بیش از آنچه که می نماید ناپایدار است. بنابراین او سعی دارد موقعیت بدست آمده از بحران اتمی را به یک فرصت تبدیل کند و با کشاندن آن به راس مسایل مربوط به خود، همچنان به سرکوب هار در داخل ادامه دهد. مشابه استفاده ای که از موقعیت به دست آمده در جنگ عراق کرد. یعنی، در حالی که به کش و واکش در مجامع بین المللی می پردازد، در داخل جنبش مردم را سرکوب کند و سرجنبانان آن را از دم تیغ بگذراند. کاری که در این مدت به آن مشغول بوده و همچنان ادامه دارد
در حالیکه رسانه ها به کورسویی در حل مشکل اتمی مشغولند، رژیم بی مهابا در داخل به سرکوب مشغول است. زندانیان سیاسی یکی بعد از دیگری به قتل می رسند، دستگیریهای بی سند و مدرک در جریان است. روزنامه ها یکی پس از دیگری توقیف می شوند و بساط اعدام و حکمهای سنگسار همچنان قربانی می گیرد. حمله به خانه های مردم برای جمع کردن آنتن ماهوارهای آنها شدت گرفته است و سرکوب کارگران و دستگیری فعالان آنها در اخبار بی رنگ جلوه می کنند و ...
با استفاده از مشغول کردن دیگران به بحران اتمی، رژیم از فرصت بدست آمده حداکثر استفاده را می کند تا جنبش مردم را بیش از همیشه ضعیف تر کند. این در حالی است که طرفهای غربی به این امر آگاه هستند و در مذاکراتشان هیچ اشاره ای به این موارد نمی کنند. یعنی، نقض حقوق بشر و بی حقوقی مردم ایران در مقابل بحران اتمی از ارزشی برخوردار نیست که به آن اشاره کنند
با این وضعیت باید به مجامع بین المللی فشار آورد تا به این بحران که در داخل به فرصتی برای سرکوب تبدیل شده است پایان دهند و تصمیمی قاطع اتخاذ کنند و یا این که همزمان نقض حقوق بشر و پایمالی حقوق حقه مردم ایران را در شرایط حل و فصل آن بگنجانند. وگرنه کش دادن این مذاکرات توسط سولانا برای پیدا کردن را حلی که موجود نیست، همدستی در سرکوب جنبش مردم ایران و محدود کردن مطبوعات و قتل زندانیان سیاسی است
اکنون مشخص شده است که کورسوی پدیدار شده در بن بست اتمی رژیم که باعث شد بسیاری به امید توافق به آن دل به بندند، فریبی بیش نیست. پیشنهاد توقف دو ماهه غنی سازی که از جانب لاریجانی مطرح شده بود اکنون با شرط و شروطی همراه شده است که به هیچ وجه برای طرفهای مقابل قابل پذیرش نیست
در آخرین دیدار لاریجانی و سولانا، مذاکره کننده ارشد اتحادیه اروپا، لاریجانی لیستی از شرایط را روی میز می گذارد. او این پیش شرطها را خواسته ی رژیمش برای توقف دو ماهه غنی سازی اعلام می کند: "توقف کامل روند بررسی ایران در شورای امنیت، صرفنظر کردن از اعمال تحریم علیه تهران و به رسمیت شناختن حق رژیم ایران برای داشتن تکنولوژی سوخت هستهای در خاک خود." به ظاهر لاریجانی حداقلهایی را باید در این میان مطرح می کرد اما او مواردی را در خواست کرده که کل خواسته رژیمش از طرفهای مورد مذاکره است. با توجه به این خواسته ها مشخص می شود که رژیم جمهوری اسلامی قصد کوتاه آمدن و یا رسیدن به توافق ندارد و خواهان ادامه وضعیت موجود است. وضعیتی که در یک حالت بینابینی قرار دارد و با توجه به مواضع کشورهای عضو گروه 5+1 و آمریکا و نظریات روسیه و چین، احتمال یک تصمیم قاطع همچنان در هاله ای از مه قرار دارد
اما چرا رژیم خواهان ادامه وضعیت موجود است؟ واقعیت این است که رژیم جمهوری اسلامی بیش از طرفهای خارجی خود می داند که در بین مردم ایران پایگاهی ندارد و موقعیتش بیش از آنچه که می نماید ناپایدار است. بنابراین او سعی دارد موقعیت بدست آمده از بحران اتمی را به یک فرصت تبدیل کند و با کشاندن آن به راس مسایل مربوط به خود، همچنان به سرکوب هار در داخل ادامه دهد. مشابه استفاده ای که از موقعیت به دست آمده در جنگ عراق کرد. یعنی، در حالی که به کش و واکش در مجامع بین المللی می پردازد، در داخل جنبش مردم را سرکوب کند و سرجنبانان آن را از دم تیغ بگذراند. کاری که در این مدت به آن مشغول بوده و همچنان ادامه دارد
در حالیکه رسانه ها به کورسویی در حل مشکل اتمی مشغولند، رژیم بی مهابا در داخل به سرکوب مشغول است. زندانیان سیاسی یکی بعد از دیگری به قتل می رسند، دستگیریهای بی سند و مدرک در جریان است. روزنامه ها یکی پس از دیگری توقیف می شوند و بساط اعدام و حکمهای سنگسار همچنان قربانی می گیرد. حمله به خانه های مردم برای جمع کردن آنتن ماهوارهای آنها شدت گرفته است و سرکوب کارگران و دستگیری فعالان آنها در اخبار بی رنگ جلوه می کنند و ...
با استفاده از مشغول کردن دیگران به بحران اتمی، رژیم از فرصت بدست آمده حداکثر استفاده را می کند تا جنبش مردم را بیش از همیشه ضعیف تر کند. این در حالی است که طرفهای غربی به این امر آگاه هستند و در مذاکراتشان هیچ اشاره ای به این موارد نمی کنند. یعنی، نقض حقوق بشر و بی حقوقی مردم ایران در مقابل بحران اتمی از ارزشی برخوردار نیست که به آن اشاره کنند
با این وضعیت باید به مجامع بین المللی فشار آورد تا به این بحران که در داخل به فرصتی برای سرکوب تبدیل شده است پایان دهند و تصمیمی قاطع اتخاذ کنند و یا این که همزمان نقض حقوق بشر و پایمالی حقوق حقه مردم ایران را در شرایط حل و فصل آن بگنجانند. وگرنه کش دادن این مذاکرات توسط سولانا برای پیدا کردن را حلی که موجود نیست، همدستی در سرکوب جنبش مردم ایران و محدود کردن مطبوعات و قتل زندانیان سیاسی است
No comments:
Post a Comment