خبرگزاری روسی نووستی
رئیس جمهور ایران باری دیگر و این بار بر روی میز اجلاس گروه هشت در سن پطرز بورگ، ورق ها را پیرامون پرونده هسته ای ایران بُر زد
"محمود احمدی نژاد" رئیس جمهور ایران اعلام نمود که پاسخ خود به پیشنهادات مطرح شده توسط روسیه، چین، آمریکا، انگلیس، فرانسه و آلمان (یعنی گروه شش) را در اواخر ماه اوت خواهد داد و نه تا 29 ژوئن (8 تیرماه)، آنطور که اتحادیه اروپا، چین و روسیه انتظار داشتد و آنچه که آمریکا مطالبه می کرد
توطئه این اعلامیه را به سادگی می توان توضیح داد. روز 20 ژوئن در مسکو دیدار وزرای امور خارجه "گروه هشت" برگزار خواهد شد. آنان قصد دارند در وحله اول در رابطه با مسئله ایران به گفتگو بپردازند، یعنی درباره اینکه آیا شرایط کافی برای از سرگیری مذاکرات وجود دارد یا خیر، یا اینکه بهتر است پرونده هسته ای ایران را نهایتاً به شورای امنیت سازمان ملل متحد ارجاع داد؟ بدین منظور، برای وزرای امور خارجه گروه هشت، دانستن موضع ایران نسبت به پیشنهادات مطرح شده از سوی گروه "شش" بسیار مهم است. چرا که سران کشورهای G8 بر تصمیم وزرای امور خارجه نظر خواهند انداخت
چه چیزی می تواند پشت این اقدام رسمی ایران نهفته باشد؟ بعید است که تنها "ابهام" در تنظیم این پیشنهادات، آن طور که "منوچهر متکی" وزیر امور خارجه ایران توضیح داد، علت آن باشد. مسلماًً برای تهران پیشنهاد توقف تمامی فعالیت های مربوط به غنی سازی اورانیوم بعنوان شرط حتمی شروع مذاکرات قابل قبول نیست
بعقیده تهران، پیش شرط مبنی بر توقف فعالیت ها تا مذاکرات، خود روند مذاکرات را فاقد معنا می سازد. تهران برعکس ترجیح می داد که در روند مذاکرات در رابطه با چیزی در عوض توقف غنی سازی چانه بزند که دقیقاً به همین دلیل نیز ایران به مذاکرات نیاز دارد.
بنظر می رسد که اقدام تهران، پاسخی برای اولتیماتوم بوش بود که به ایران تحریمات شدید سیاسی و اقتصادی را در صورت رد پیشنهاد توقف غنی سازی اورانیوم وعده داد.
می توان اینطور نیز شمرد که خود مسکو هم که خواهان چنین چیزی نیست، برای تهران شرایطی راحت را برای چنین اقدامی فراهم کرد. در جلسه شورای وزرای امور خارجه سازمان کنفرانس اسلامی در باکو، "آندره دنیسوف" معاون اول وزیر امور خارجه روسیه اعلام داشت که روسیه تحت هیچ شرایطی از تصمیم شورای امنیت سازمان ملل متحد که بخواهد به هر شکلی تحریم توسل به زور علیه ایران را تصویب کند، حمایت نخواهد کرد. این موضع را "ایگور شووالوف" دستیار رئیس جمهور روسیه نیز بطور چشمگیری تقویت نمود که همان روز به خبرنگاران اعلام نمود که روسیه از اعمال تحریمات اقتصادی نیز علیه ایران جلوگیری خواهد کرد، حتی اگر این بر خلاف موضع سایر شرکت کنندگان در نشست سن پطرزبورگ باشد. اگر این فرض صحت داشته باشد، پس می توان گفت که تهران باری دیگر از مسکو "استفاده می کند
به احتمال زیاد تهران از روابط به حد کافی دشوار واشنگتن با اتحادیه اروپا در رابطه با پرونده هسته ای ایران نیز استفاده کرد (کاخ سفید خواهان حمایت بی چون و چرا از موضع خود در رابطه با ایران از سوی اروپا بود)، برای اینکه سعی کند شرکا را درگیر بازی خود کند
علت این چه می تواند باشد، بالاخص که واکنش اولیه دولت ایران به بسته پیشنهادی گروه شش در کل بد نبود؟
برخی از روزنامه ها تایید می کنند که آیت الله خامنه ای رهبر ایران، از ابتدا نظر چندان خوبی نسبت به پیشنهادات گروه شش نداشته و آن را "ضعیف و مایوس کننده" نامیده بود
اما چیز دیگری نیز امکان دارد. بسیاری از تحلیلگران منکر این نیستند که در بین سیاستمداران ایران نسبت به برنامه هسته ای این کشور و پیشنهادات گروه شش، وحدت سابق وجود ندارد. بخش اعظم آنان حاضر به موافقت با غنی سازی محدود در خاک ایران هستند. اما آیت الله خامنه ای و احمدی نژاد به این گروه تعلق ندارند و از هیچ محدودیتی خوششان نمی آید. در این صورت عدم موازنه ایجاد شده بین موافقین و مخالفین پیشنهادات گروه شش نیز می تواند دلیل اصلی موکول نمودن پاسخ ایران به این پیشنهادات تا اواخر ماه اوت باشد
البته در انتظار لحظه فرا رسیدن حقیقت، می توان باری دیگر نیز صبر کرد. اما مهم چیز دیگری است و آن اینکه پاسخ به درازا کشانده شده ایران چه تهدیدی برای این کشور در بر خواهد داشت؟ گزینه های مختلفی پیش بینی می شوند و اکنون باید گفت که کمتر چیزی به موضع مسکو و پکن در رابطه با تهران بستگی دارد
رئیس جمهور ایران باری دیگر و این بار بر روی میز اجلاس گروه هشت در سن پطرز بورگ، ورق ها را پیرامون پرونده هسته ای ایران بُر زد
"محمود احمدی نژاد" رئیس جمهور ایران اعلام نمود که پاسخ خود به پیشنهادات مطرح شده توسط روسیه، چین، آمریکا، انگلیس، فرانسه و آلمان (یعنی گروه شش) را در اواخر ماه اوت خواهد داد و نه تا 29 ژوئن (8 تیرماه)، آنطور که اتحادیه اروپا، چین و روسیه انتظار داشتد و آنچه که آمریکا مطالبه می کرد
توطئه این اعلامیه را به سادگی می توان توضیح داد. روز 20 ژوئن در مسکو دیدار وزرای امور خارجه "گروه هشت" برگزار خواهد شد. آنان قصد دارند در وحله اول در رابطه با مسئله ایران به گفتگو بپردازند، یعنی درباره اینکه آیا شرایط کافی برای از سرگیری مذاکرات وجود دارد یا خیر، یا اینکه بهتر است پرونده هسته ای ایران را نهایتاً به شورای امنیت سازمان ملل متحد ارجاع داد؟ بدین منظور، برای وزرای امور خارجه گروه هشت، دانستن موضع ایران نسبت به پیشنهادات مطرح شده از سوی گروه "شش" بسیار مهم است. چرا که سران کشورهای G8 بر تصمیم وزرای امور خارجه نظر خواهند انداخت
چه چیزی می تواند پشت این اقدام رسمی ایران نهفته باشد؟ بعید است که تنها "ابهام" در تنظیم این پیشنهادات، آن طور که "منوچهر متکی" وزیر امور خارجه ایران توضیح داد، علت آن باشد. مسلماًً برای تهران پیشنهاد توقف تمامی فعالیت های مربوط به غنی سازی اورانیوم بعنوان شرط حتمی شروع مذاکرات قابل قبول نیست
بعقیده تهران، پیش شرط مبنی بر توقف فعالیت ها تا مذاکرات، خود روند مذاکرات را فاقد معنا می سازد. تهران برعکس ترجیح می داد که در روند مذاکرات در رابطه با چیزی در عوض توقف غنی سازی چانه بزند که دقیقاً به همین دلیل نیز ایران به مذاکرات نیاز دارد.
بنظر می رسد که اقدام تهران، پاسخی برای اولتیماتوم بوش بود که به ایران تحریمات شدید سیاسی و اقتصادی را در صورت رد پیشنهاد توقف غنی سازی اورانیوم وعده داد.
می توان اینطور نیز شمرد که خود مسکو هم که خواهان چنین چیزی نیست، برای تهران شرایطی راحت را برای چنین اقدامی فراهم کرد. در جلسه شورای وزرای امور خارجه سازمان کنفرانس اسلامی در باکو، "آندره دنیسوف" معاون اول وزیر امور خارجه روسیه اعلام داشت که روسیه تحت هیچ شرایطی از تصمیم شورای امنیت سازمان ملل متحد که بخواهد به هر شکلی تحریم توسل به زور علیه ایران را تصویب کند، حمایت نخواهد کرد. این موضع را "ایگور شووالوف" دستیار رئیس جمهور روسیه نیز بطور چشمگیری تقویت نمود که همان روز به خبرنگاران اعلام نمود که روسیه از اعمال تحریمات اقتصادی نیز علیه ایران جلوگیری خواهد کرد، حتی اگر این بر خلاف موضع سایر شرکت کنندگان در نشست سن پطرزبورگ باشد. اگر این فرض صحت داشته باشد، پس می توان گفت که تهران باری دیگر از مسکو "استفاده می کند
به احتمال زیاد تهران از روابط به حد کافی دشوار واشنگتن با اتحادیه اروپا در رابطه با پرونده هسته ای ایران نیز استفاده کرد (کاخ سفید خواهان حمایت بی چون و چرا از موضع خود در رابطه با ایران از سوی اروپا بود)، برای اینکه سعی کند شرکا را درگیر بازی خود کند
علت این چه می تواند باشد، بالاخص که واکنش اولیه دولت ایران به بسته پیشنهادی گروه شش در کل بد نبود؟
برخی از روزنامه ها تایید می کنند که آیت الله خامنه ای رهبر ایران، از ابتدا نظر چندان خوبی نسبت به پیشنهادات گروه شش نداشته و آن را "ضعیف و مایوس کننده" نامیده بود
اما چیز دیگری نیز امکان دارد. بسیاری از تحلیلگران منکر این نیستند که در بین سیاستمداران ایران نسبت به برنامه هسته ای این کشور و پیشنهادات گروه شش، وحدت سابق وجود ندارد. بخش اعظم آنان حاضر به موافقت با غنی سازی محدود در خاک ایران هستند. اما آیت الله خامنه ای و احمدی نژاد به این گروه تعلق ندارند و از هیچ محدودیتی خوششان نمی آید. در این صورت عدم موازنه ایجاد شده بین موافقین و مخالفین پیشنهادات گروه شش نیز می تواند دلیل اصلی موکول نمودن پاسخ ایران به این پیشنهادات تا اواخر ماه اوت باشد
البته در انتظار لحظه فرا رسیدن حقیقت، می توان باری دیگر نیز صبر کرد. اما مهم چیز دیگری است و آن اینکه پاسخ به درازا کشانده شده ایران چه تهدیدی برای این کشور در بر خواهد داشت؟ گزینه های مختلفی پیش بینی می شوند و اکنون باید گفت که کمتر چیزی به موضع مسکو و پکن در رابطه با تهران بستگی دارد

























